„Podnoszący się poziom mórz”, „zamglone niebo”, „wymarłe gatunki” i „pożary” stały się codziennymi nagłówkami gazet. Troska o świat przyrody nie jest już niszowym zainteresowaniem. Ekolodzy są często przedstawiani jako miłośnicy zwierząt lub „obrońcy drzew”, ale działania na rzecz klimatu dotyczą nie tylko roślin, zwierząt i oceanów. To także wysiłek humanitarny, a ostatecznie kwestia sprawiedliwości społecznej.
Zimna prawda: Odpowiedzialność leży po stronie krajów rozwiniętych
Zamożne, potężne kraje zaostrzają kwestie klimatyczne, ale to biedniejsze narody odczuwają ich najsilniejszy wpływ. Według Center for Global Development, w latach 1850-2011 kraje rozwinięte przyczyniły się do 79% globalnej emisji dwutlenku węgla. Sama Unia Europejska i Stany Zjednoczone odpowiadały za 62% emisji.
Chociaż kraje rozwijające się, takie jak Chiny, generują obecnie największą ilość emisji gazów cieplarnianych, emisje te są „emisjami zewnętrznymi„. Podczas gdy kraje rozwinięte zmniejszają emisję gazów cieplarnianych w swoich granicach, importują produkty o dużym śladzie węglowym wytwarzane w krajach rozwijających się.
Pod względem emisji dwutlenku węgla na mieszkańca, Stany Zjednoczone zajmują czwarte miejsce, podczas gdy Chiny plasują się na dwunastym, a Indie na dwudziestym miejscu. Emisja dwutlenku węgla per capita w USA jest dziewięciokrotnie wyższa niż w Indiach. Ta różnica spowodowana stylem życia opartym na bogactwie i nadmiarze podkreśla, w jaki sposób bogatsze narody subtelnie utrwalają kryzys klimatyczny.
Nierówny wpływ w skali globalnej
Kraje rozwijające się w Azji Południowej, Afryce, na Karaibach i w Ameryce Łacińskiej są szczególnie narażone na negatywne skutki ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak huragany, powodzie i fale upałów, ze względu na cieplejszy klimat i ograniczone zasoby pomagające w odbudowie.
Bezprecedensowe fale upałów, poważne powodzie monsunowe i topniejące pokrywy lodowe pogorszone przez zmiany klimatu pochłaniają tysiące istnień ludzkich w Indiach i powodują ogromne straty gospodarcze.
W Afryce Zachodniej przyspieszone kurczenie się jeziora Czad, będącego źródłem utrzymania dla prawie 30 milionów ludzi, doprowadziło do kryzysu humanitarnego, w wyniku którego miliony ludzi wymagają pomocy w nagłych wypadkach i borykają się z brakiem bezpieczeństwa żywnościowego. W połączeniu ze wzrostem liczby ludności i niestabilnością polityczną, kwestie klimatyczne wywołują konflikty w regionie. W 2018 r. nigeryjscy rolnicy i koczowniczy pasterze starli się o ziemię uprawną.
Poważne susze w Syrii spowodowały masową migrację rolników do obszarów miejskich. Migracja w połączeniu z napływem uchodźców z Iraku zwiększyła napięcia społeczne w kraju i podsyciła niepokoje, które według badań z 2015 r. przerodziły się w wojnę domową. Ponieważ zmiany klimatyczne nadal mają poważny wpływ na cieplejsze i bardziej suche klimaty, takie jak Bliski Wschód, prawdopodobne są kolejne gwałtowne konflikty.
Co ważniejsze, zmiany klimatu powodują kryzys humanitarny na skalę globalną. Z raportu Banku Światowego z 2018 r. wynika, że do 2050 r. może być 140 milionów migrantów z Afryki Subsaharyjskiej, Azji Południowej i Ameryki Łacińskiej.
Konkluzja
Bogatsze kraje muszą wziąć na siebie odpowiedzialność i przewodzić w walce ze zmianami klimatu. Nie możemy mówić o zmianach klimatu bez mówienia o sprawiedliwości społecznej, ponieważ kwestie te są ze sobą nierozerwalnie powiązane. Pracując na rzecz zrównoważonej planety, musimy przyjąć rozwiązania, które zajmą się również globalnymi nierównościami.
No Comments