Cud wielorybów: wieloryby jako ogromne pochłaniacze dwutlenku węgla

„Jeśli chodzi o ratowanie planety, jeden wieloryb jest wart tysięcy drzew”.

– Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW)

Z okazji Światowego Dnia Oceanów!

Światowy Dzień Oceanów został stworzony przez Organizację Narodów Zjednoczonych w celu szerzenia świadomości na temat istotnej roli oceanów w naszym codziennym życiu, wspierania zrównoważonego zarządzania zasobami morskimi i zachęcania do ochrony naszych oceanów. Oceany zajmują niewiele miejsca w zagadce zmian klimatycznych, ale musimy zastanowić się, jak uratować organizmy naszych szybko ocieplających się oceanów przed zagrożeniem krytycznym i wyginięciem. Zwalczanie zmian klimatycznych stopniowo przywróci oceanom normalne, nadające się do zamieszkania temperatury, które pozwolą tym organizmom na rozwój.

Niedawno badania wykazały, że możemy uzdrowić nasze oceany od wewnątrz. Rozwiązanie? Wieloryby, zwłaszcza wieloryby wielkie. Według Międzynarodowego Funduszu Walutowego opracowanie planu ochrony wielorybów na całym świecie mogłoby ograniczyć emisję gazów cieplarnianych i spowolnić globalne ocieplenie.

Dzięki uprzejmości Michaela Fishbacha i Biblioteki Hrabstwa Las Vegas-Clark

W jaki sposób wieloryby mogą pomóc zmniejszyć stężenie_CO2 w atmosferze?

Wraz ze wzrostem stężenia dwutlenku węgla w atmosferze, naukowcy z zapałem pracują nad konstruowaniem i testowaniem sposobów jego ręcznej redukcji. Jednak wiele z tych metod jest zaawansowanych technologicznie, kosztownych i nieprzetestowanych. Wieloryby stanowią wartościową opcję „no-tech”, opartą na ziemi, która wyklucza wszelkie nieprzewidziane szkody związane z zaawansowanymi technologicznie metodami.

Wieloryby nieustannie gromadzą węgiel przez całe swoje życie i sprowadzają go ze sobą na dno oceanu, gdy umierają, całkowicie usuwając węgiel z atmosfery na wieki. Możesz zapytać, ile_CO2 niosą ze sobą? Średnio 33 tony. Dla porównania, przeciętne drzewo pochłania tylko 48 funtów rocznie, co sprawia, że ochrona wielorybów jest prawdopodobnie bardziej skutecznym narzędziem do walki ze zmianami klimatu niż sadzenie drzew.

Jakby te statystyki nie były wystarczająco zaskakujące, wieloryby mają pośredni, ale zadziwiająco silny wpływ na zewnętrzne_{zużycie CO2} . Wieloryby stymulują wzrost fitoplanktonu wszędzie tam, gdzie się znajdują, wydzielając fitoplanktonowe składniki odżywcze(głównie żelazo i azot) w swoich odpadach. W tak zwanej „pompie wielorybiej” wieloryby przynoszą te składniki odżywcze na powierzchnię, gdy migrują i naruszają powierzchnię, aby oddychać.

Podobnie fitoplankton dostarcza co najmniej 50% globalnego tlenu atmosferycznego i robi to w niezwykle korzystny sposób. Aby wytworzyć tlen, pochłaniają około 37 miliardów ton metrycznych_{CO2 – około} 40% całkowitej produkcji dwutlenkuwęgla. Dzięki wielorybom mają wszystkie składniki odżywcze potrzebne do napędzania tego potężnego procesu ratowania planety.

Historia wielorybnictwa

Na przestrzeni dziejów wieloryby były cenione za inne atrybuty niż ich zdolność do pochłaniania dwutlenku węgla. Norwegowie zaczęli polować na wieloryby już 4000 lat temu i włączyli je do swojej kultury i źródeł utrzymania. Wykorzystywali każdą część wieloryba: jedli mięso, tran, skórę i narządy, aby uzyskać białko, tłuszcz i składniki odżywcze; przekształcali fiszbin, ustną strukturę filtrującą wielorybów, w kosze, żyłki wędkarskie i pokrycia dachowe; i rzeźbili kości w narzędzia i maski ceremonialne.

W średniowieczu i renesansie olej wielorybi pobudził europejską gospodarkę, gdy Europejczycy zaczęli wykorzystywać olej wielorybi – wydzielinę z tłuszczu wielorybów praworęcznych i dziobogłowych oraz z jamy głowowej kaszalotów – jakopaliwo do lamp naftowych. Amerykanie również polegali na oleju wielorybim do oświetlania swoich lamp. Wykorzystywali również kości wielorybów jako strukturę gorsetów i spódnic. Jednak niezawodność paliw kopalnych, takich jak nafta i ropa naftowa, ostatecznie zmiażdżyła przemysł oleju wielorybiego.

Stany Zjednoczone są winne nadmiernych polowań na wieloryby, zwłaszcza w XIX wieku. Przemysł wielorybniczy wniósł miliony dolarów do amerykańskiej gospodarki, a uzbrojona w harpuny amerykańska flota wielorybnicza najechała wody Arktyki i Antarktydy w poszukiwaniu tych cennych ssaków. Według niektórych naukowców, na początku XX wieku zabito więcej wielorybów niż przez cztery poprzednie stulecia. Stany Zjednoczone zakazały połowów wielorybów w 1971 roku po wpisaniu ośmiu wielorybów na listę gatunków zagrożonych wyginięciem.

Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza (IWC), składająca się z 88 krajów na całym świecie i złożona w Stanach Zjednoczonych, zażądała zawieszenia komercyjnych połowów wielorybów w 1982 roku. Norwegia i Japonia głosowały przeciwko tej polityce i dziś te dwa kraje nadal polują na niektóre wieloryby w celu pozyskania mięsa i prowadzenia badań.

Ochrona wielorybów w USA i Europie dzisiaj

Obecnie liczba wielorybów wynosi około 1,3 miliona, a wysiłki na rzecz ich ochrony, mające na celu przywrócenie ich populacji sprzed połowów wielorybów do poziomu 4-5 milionów, mogą znacznie zmniejszyć efekt cieplarniany poprzez obniżenie atmosferycznego dwutlenku węgla. Mogłoby to zwiększyć aktywność fitoplanktonu o co najmniej jeden procent, stymulując pochłanianie setek milionów ton_CO2. Wieloryby żyją zwykle ponad 60 lat, a znaczny wzrost populacji przyniósłby natychmiastowe i długotrwałe korzyści.

Wieloryby są zabijane co miesiąc po zaplątaniu się w sieci rybackie, spożyciu plastiku oceanicznego i cierpieniu z powodu uderzeń statków i zanieczyszczenia hałasem, chociaż komercyjne połowy wielorybów zostały znacznie ograniczone. Ożywienie ich populacji wymaga wykorzystania zachęt ekonomicznych równych ich ekonomicznym wartościom wychwytywania dwutlenku węgla.